اول ماه مه در ایران، در سال ۱۴۰۵، در دل وضعیتی بحرانی، شرایط انقلابی و تاریخساز فرا میرسد که دیگر نمیتوان آن را در چارچوب بحرانهای تاریخی و شناختهشده توضیح داد. آنچه پیش روی جامعه قرار دارد، نه یک نوسان اقتصادی یا بیثباتی سیاسی، بلکه وضعیتی تاریخی و خودویژه است؛ روندی شتابدار و فراگیر که نه مانند سوریه و ونزوئلا، …
ادامه متن ...