رادا را از قبل میشناختم، اما دیدار حضوریمان در حاشیهی کنفرانس زندانیان سیاسی، حس متفاوتی داشت. زنی که شاید قامتش کمی خمیده باشد، اما صدایش استوار و محکم است؛ نگاهش، یادآور تمام شبهای سلول انفرادیست؛ و حرفهایش، سندی زنده بر جنایتهایی که بسیاری هنوز نمیخواهند باور کنند. او از خاطراتش گفت؛ نه با بغض، که با وقار. از لحظهی بازداشت، …
ادامه متن ...